De novo en tránsito. Viaxe en avión, por traballo.
Case morro de risa fai unhas horas. Eran as 7 da mañá, dirixíame cara á porta de embarque, cando distraída virei a miña cabeza cara ao corredor central da terminal do aeroporto e vin un exército de homes e mulleres grises, case todos homes con gravata ao pescozo, que se encamiñaban en fila a gran velocidade cara a algún lugar concreto, aínda que diferente en cada caso. Jajajajaj, foi especial, porque recordei o meu querido libro "Momo", da puberdade, un libro do que agora extraio o seu verdadeiro sentido, aos meus 33 anos, porque é un libro sobre todo para adultos.
Un exército de calvas, laca, traxes e gravatas. Cada un deles, personiñas coma min, cun corazón que non é de hiel, aínda que poida parecelo polo éter que o conserva durante as horas da xornada laboral, que finalmente se seca e se purifica día tras día cando volvemos á casa cos nosos, nas horas nas que nos reinventamos.
Nese momento recordei o malestar que adoito sentir comigo mesma, esa autoinculpación por levar esta vida empresarial e desdeñar aqueles indicios creativos da miña mocidade. Pero, de súpeto, alí mesmo, teño unha revelación: ¡somos mártires! ¡É un sacrificio cheo de xenerosidade cara ao resto da humanidade! Somos aqueles que nos vemos obrigados, sen querelo, a adoptar costumes idiotas de traxes chaqueta, apertóns de mans, saúdos cerimoniosos e voos mañaneiros cheos de legañas. Se non o fixésemos nós, pobres artistas e bohemios, pobres mentes creativas desaproveitadas. Sacrificámonos, cada un de nós, para que ese pintor ou escritor ou bailarín, non estea no noso lugar empresarial. É o Ying e o Yang, sen nós, eles non existirían, non habería canción protesta nin denuncia social, nin autoexilio íntimo, nin vangarda, nin cultura alternativa. Todo sería parte do todo, dunha realidade sumisa e autocomplaciente. Este é o prezo pola felicidade dos nosos conxéneres...
Pero agora que o penso... ¿non é hora de que lle toque xa a outro ou a outra?
