Visita ao Brasil, decembro do 2006. Saímos de Barcelona cheos de frío, facendo escala nun Frankfurt aínda más xélido. Vivimos a noite sobre o mar vindo unha lúa á metade todo o tempo. Eu mirando pola ventana sen parar, sen ser consciente por completo da miña primeira viaxe trasantlántica, con nervios, sabendo que en poucas horas pisaría o Brasil, tantas veces soñado, que vería aos meus primos, á miña familia emigrante, ós sobriños da miña abuela Lupe (a miña abuela morrería un mes despois da miña viaxe), que falaría e reiría con eles e que compartiríamos auga de coco á beira do mar. Sobrevolamos os montes cheos de barracas feitas de cartóns, de favelas e favelas e, por fin, o mar, os rascaceos, o pao de açucar, o cristo do corcovado.
O Río de Janeiro e a alma do mundo, a confluencia da pobreza, da riqueza máis obscena, da solidaridade profunda dos seus habitantes, da pobreza compartida entre sonrisas, das peles de cores diferentes. Ahí onde mires, non importa, sempre hai un curruncho de felicidade, un momento taoista de disfrute do segundo, sen ir máis alá. A foto é marabillosa: a escolinha do Favela Surf Clube, os estudiantes do mar ao fondo entre as olas, os corpos negros relucentes entre o azul.
Eu sou carioca no corazón.
A miña Atlántida, o meu universo da xuventude, da mocidade, onde escribín tantos versos que ninguén leu, algún conto que non premiaron, onde chorei a vida e a bendecín. A Quintana dos mortos á luz da lúa deste setembro lonxe outra vez.
