Nova cidade fai ano e medio, nova casa, novo traballo. (Van unhas cantas casas e non tantas cidades).
Agora nunha urbe de mar, de luz mediterránea intensa que os meus ollos aínda non captan con naturalidade, porque pasaron décadas ao abrigo de nubes grises, omnipresentes, cargadas de choiva, de líquido amniótico.
Agora... a cotidianeidade obrigada do branco-azul, que desposúe, que cobre de desnudez as horas e estase colando insolente case a diario. Quen cona lle deu permiso?
No hay comentarios:
Publicar un comentario