O Bisabuelo Antonio

O bisabuelo Antonio, en Muiños, ca miña nai, a miña irmá e máis eu. É unha das miñas fotos preferidas. Foi o único bisabuelo que coñecín, o das Ribeiras do Sor, morreu cando eu tiña 8 anos. Teño moitas lembranzas deste home tan bó: aprendeume a bebe-lo leite directamente das ubres da vaca; con el vin as miñas primeiras galiñas; acariciei con el por primeira vez un can de palleiro, o seu canciño Jackie; el foi tamén o que me contou como medraban as patacas da terra en vivo e en directo. Ainda lembro a sorpresa cando vin como se recollían, ¡estaban enterradas!.

Para unha nena que naceu na cidade, ainda que a cidade seña pequena coma a miña, visita-la aldea era visita-lo paraiso, o descobremento do mundo de verdade. E o bisabuelo Antonio foi o que nos deu o grande regalo da aldea e da natureza á miña irmá Maite e mais a min. Nunca poderemos pagalo, por iso é que temos que facer memoria e non esquecer ese gran acto de xenerosidade dos máis vellos.