Xa vai tempo do último post, estamos en abril do 2009. Non fun quen de continualo, pois cada vez sentía máis que non lle interesaba a ninguén, que era excesivamente intimista, autocompasivo e outros longos etcéteras que non se me ocurren agora.
O que sí que sinto cado o leo, é que se trata da crónica dun tránsito clarísimo na miña vida. A lexanía das personas queridas, o abri-los ollos dunha vez por todas ás cousas que de verdade importan, a familia, a literatura, as inquedanzas, o desprezo polo estrés e polas obligación empresariais sen sentido que minan a personalidade e a saúde.
Agora sigo en BCN, nun proceso forte de cambio vital e de crisis interior. Non sei cómo acabará, mais estou segura de que seña o que seña o que teña que pasar, ou o que pasou, ou o que está pasando, eu síntome máis auténtica que nunca.
E que o diario da morriña o é da morriña global, vital, non só da morriña da lexanía.
4 abr 2009
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
